صفحه اصلی  »  مقالات  »  طراحی سازه های بتنی  »  کنترل آپلیفت در ایتبس و سیف به همراه 11 راهکار کاهش uplift ستون و پی

کنترل آپلیفت در ایتبس و سیف به همراه 11 راهکار کاهش uplift ستون و پی

آپلیفت (uplift) چیست؟

یکی از کنترل هایی که 80 درصد طراحان از آن غافل می شوند و می تواند برای سازه درد سر ساز باشد، uplift  یا بلندشدگی است اما چند سوال آیا با قرار دادن شمع در طراحی فونداسیون می توانیم به کاهش آپلیفت در فونداسیون کمک کنیم؟اگر سازه برای نیروی آپلیفت جواب نداد، راه حل چیست؟

در این مقاله فوق العاده علاوه بر بیان نکات مهم در رابطه با uplift به نحوه کنترل آپلیفت در سیف و ایتبس می پردازیم.

 

با مطالعه این مقاله چه می آموزیم؟

آپلیفت (Uplift) چیست؟

آپلیفت (Uplift) به معنای بلند شدگی یا برکَنِش است. منظور از بلند شدگی می­ تواند موارد زیر باشد:

  • نیروی کششی منتقل‌ شده از مهاربند، به ستونِ متصل به آن مهاربند
  • نیروی فشاری باد به ‌خصوص در طراحی سازه ‌های صنعتی (سوله)
  • فشار بالا برنده ناشی از تورم خاک یا تراوش (Seepage) در زیر فونداسیون
  • بارگذاری خارج از محور ستون ‌ها (ناشاقولی ستون)

ولی زمانی که در طراحی ساختمان از uplift بحث می ­کنیم معمولاً دو مفهوم زیر دنبال می­ شود:

  1. در وهله اول بلند شدگی عبارت است از نیروی کششی به وجود آمده در ستون تحت یک ترکیب بار مشخص که در نتیجه‌ی آن، ستون تمایل دارد به سمت بالا حرکت کند که نمونه­ هایی از آن را در تصاویر زیر مشاهده می­ کنید. معمولاً این نوع uplift در ETABS کنترل می ­شود.

 

آپلیفت ستون (بررسی آپلیفت در ساختمان)

 

  1. در صورتی‌ که اتصالات ستون به پی که در واقع همان کف ستون است به ‌خوبی طراحی شده باشند و نیرو های ایجاد شده در ستون بتوانند به پی منتقل شوند، امکان بلندشدگی فونداسیون از روی خاک وجود خواهد داشت و در نتیجه خاک زیر پی که کشش را تحمل نمی ­کند، دارای فشار صفر خواهد بود. البته توجه شود که آپلیفت در پی مفهوم کلی ­تری نسبت به حالت قبل دارد و صرفاً ناشی از نیروی کششی ستون نیست، بلکه لنگر های منتقل ­شده از ستون به پی نیز می ­تواند موجب بلند شدگی پی گردد. در مقیاس بزرگ‌ تر برآیند نیرو ها و لنگر های منتقل ­شده از تمامی ستون ‌ها، می­ تواند با یک خروج از مرکزیت نسبت به مرکز سطح پی اثر کند، که با توجه به این که در اکثر کارهای طراحی فرض بر صلب بودن پی است، امکان بلند شدگی قسمتی از پی وجود خواهد داشت (به تصاویر زیر توجه کنید). این نوع uplift در SAFE کنترل می ­شود.

 

تنش کششی در پی و اثر آن بر uplift

ایجاد تنش کششی در پی بر اثر لنگر ستون‌ها

 

 

بلندشدگی پی

ایجاد آپلیفت در پی

 

 نیروی آپلیفت و عوامل ایجاد آن

عامل اصلی ایجاد uplift، نیروهای جانبی اعم از باد یا زلزله هست که با توجه به شرایط جغرافیای ایران و نحوه ساخت ساختمان­ ها که عموماً سنگین می ­باشند، تنها زلزله می­ تواند موجب آپلیفت در ساختمان ­شود. برای بررسی نیروی بلند شدگی دو حالت وجود دارد:
حالت اول: قاب ­های خمشی زمانی که تحت اثر زلزله باشند، امکان به وجود آمدن نیروهای کششی در ستون‌ ها وجود دارد. به‌ عنوان‌ مثال به قاب خمشی شکل زیر توجه کنید.

 

نیروی جانبی عامل اصلی ایجاد نیروی آپلیفت

قاب خمشی تحت نیروی جانبی (عامل اصلی ایجاد آپلیفت در قاب خمشی)

 

با اعمال نیروی 250 تن به‌ صورت یک نیروی جانبی در مرکز دیافراگم، در ستون‌ ها تقریباً 29.27 تن نیروی محوری ایجاد شده است. این نیروی محوری در یکی از ستون ‌ها فشاری بوده و در دیگری به صورت کششی است که می‌تواند شرایط آپلیفت در ستون را فراهم کند.

 

بلند شدگی ستون بر اثر نیروی کششی

ایجاد نیروی کششی در ستون در قاب خمشی تحت نیروی جانبی دیافراگم

 

حالت دوم: در قاب ­های مهاربندی شده و دوگانه با توجه به این که کل یا قسمت عمده ­ای از نیروهای جانبی توسط  مهاربند تحمل می ­شود، امکان به وجود آمدن نیرو های کششی بزرگ در مهاربند ها وجود دارد که می ­تواند موجب آپلیفت در ستون متصل به آن گردد.

 

آپلیفت در ستون بر اثر نیروی کششی مهاربند

نمونه قاب مهاربندی شده تحت نیروی جانبی

 

به‌ عنوان ‌مثال قاب مهاربندی شده زیر را در نظر بگیرید.

 

آپلیفت در ستون قاب مهاربندی

ایجاد نیروی کششی در ستون (uplift در ستون) تحت بار جانبی زلزله در قاب مهاربندی

 

همانند مثال قبل 250 تن نیروی جانبی زلزله در مرکز دیافراگم آن اعمال شده است. همان‌ طور که مشاهده می ­شود، حدوداً 77.38 تن نیرو در مهاربند و حدود  47.29 تن نیرو در ستون ایجاد شده است و نیروی بلند شدگی تقریباً برابر  93.75 تن است.

دقت شود که نتایج تحلیل فوق فقط برای نیروی جانبی نشان داده شده است ولی در طراحی­ ها نتایج حاصل از ترکیب بارها (ثقلی + جانبی) اهمیت دارد.

علاوه بر نیروهای جانبی، پخش شدن نامناسب بارهای ثقلی نیز می ­تواند موجب بلندشدگی در پی گردد. به این صورت که اگر بارهای سنگینی در یک طرف سازه متمرکز گردند (به فرض تجهیزات سنگینی در گوشه ­ای در ساختمان انبار شود)، این خود می­ تواند سبب به وجود آمدن خروج از مرکزیت بزرگی بین محل اثر برآیند نیروهای ثقلی و مرکز سطح فونداسیون گردد (محل برآیند بار های ثقلی از مرکز جرم سازه دور و به سمت آن گوشه­ ای از ساختمان که تجهیزات سنگین در آنجا انبار شده است، متمایل می‌شود).

نکات مهم آپلیفت در ساختمان

  • در سازه ­های بتنی متعارف، در اغلب موارد به دلیل وجود اسکلت سنگین بتنی، uplift در سازه رخ نمی­ دهد.
  • در قاب ­های خمشی، به دلیل اینکه همه‌ی تیرها و ستون‌ ها در باربری لرزه­ ای سازه مشارکت دارند، معمولاً تمرکز نیروی زلزله نداریم و نیروی جانبی آن در همه اعضا پخش می­ شود؛ لذا مسئله بلند شدگی چندان بحرانی نیست. در سیستم­ های مهاربندی ­شده عمده نیروی جانبی توسط مهاربند ها تحمل می­ شود؛ لذا در قاب ­های مهاربندی ‌شده ‌ی سازه، احتمال وقوع uplift در سازه بیشتر است.

 

عمده حالت وقوع بلند شدگی، حالت دوم (آپلیفت در ستون به واسطه کشش مهاربند) است که به موجب وجود مهاربند کششی، ستون تمایل به بلند شدگی دارد. همچنین مشخص است که امکان uplift در ستون­ های متصل به مهاربند ها بیشتر و بحرانی­ تر است.
پیچشِ به وجود آمده در سازه در قاب ­های مهاربندی شده می­ تواند به افزایش نیرو های uplift کمک کند. (به‌ عنوان‌ مثال در سازه­ ای مانند تصویر زیر که لنگر پیچشی 50 تن متر به دیافراگم آن اعمال شده است، به تنهایی حدود 29 .8 تن نیروی محوری مازاد در ستون‌ ها ایجاد کرده است.)

 

آپلیفت ستون در اثر پیچش

ایجاد نیروی کششی مازاد در ستون در اثر پیچش

 

کاهش آپلیفت در ساختمان و پی

راهکار های کاهش uplift در ستون:

  1. تغییر محل مهاربند: با توجه به این که ستون ­های گوشه، کناری و میانی دارای سطح بارگیر ثقلی متفاوت می ­باشند، لذا مطلوب است که مهاربند ها در کنار ستون ­هایی قرار گیرند که سطح بارگیر بزرگ ‌تری داشته و سهم بیشتری از نیروی ثقلی دارند. البته به لحاظ معماری معمولاً جانمایی مهاربند در دهانه ­های داخلی مطلوب نیست که در نظر گرفتن این امر و ایجاد تعادل بین آن‌ ها از جمله چالش‌ های مهندسین طراح است.
  2. افزایش تعداد دهانه ­های مهاربندی شده (خصوصاً در طبقه اول): با افزایش تعداد دهانه ­های مهاربندی شده، نیروهای جانبی زلزله توسط تعداد بیشتری از مهاربند ها تحمل می­شوند و نتیجه‌ اینکه، نیروی هر یک از مهاربند ها کاهش پیدا خواهد کرد. این روش علاوه بر این که نیروی uplift در ستون را کاهش می­دهد، باعث کوچک ‌تر شدن مقاطع بادبند ها نیز می ­شود.
  3. استفاده از بادبند در دهانه ­های با طول بزرگ‌ تر: با توجه به این که می­ دانیم این مؤلفه قائم نیروی مهاربند است که باعث آپلیفت در ستون می ­شود، لذا هر راهکاری که مؤلفه قائم نیروی مهاربند را از بین ببرد، باعث کاهش اثر uplift در ستون خواهد شد. مشخص است که هر چه مهاربند ها به صورت افقی‌ تر (با زاویه‌ی کوچک ‌تر نسبت به افق) قرار گیرند، مؤلفه افقی آن ­ها نسبت به قائم بزرگ ‌تر خواهد شد. علاوه بر بزرگ تر شدن مؤلفه افقی نیروی مهاربند، عملاً در برابر زلزله عملکرد مطلوب ­تری خواهد داشت و می­ توان مقطع بهینه ­تری را برای مهاربند به دست آورد.
  4. تغییر نوع مهاربند ها: با دقت در جدول 3-4 آیین­ نامه طراحی ساختمان­ ها در برابر زلزله (استاندارد 2800 – ویرایش 4) مشخص می­ شود که با تغییر بادبند ها از نوع همگرای معمولی به مهاربند همگرای ویژه یا واگرای ویژه و یا حتی به مهاربند کمانش تاب، ضریب رفتار سازه افزایش پیدا کرده و در نتیجه نیروی زلزله طراحی کاهش پیدا می­ کند.
  5. استفاده از چیدمان ­های خاص: با استفاده از بعضی چیدمان ­های خاص، نیروی کشش مهاربندها توسط همدیگر خنثی می­ گردد. از جمله این چیدمان ­های خاص می­ توان به Dia Grid و Steel Braced Tube اشاره کرد که در تصویر زیر نمونه از آن را مشاهده می‌کنید. البته عمده کاربرد این نوع از مهاربند ها در ساختمان­ های بلند مرتبه است. تئوری این نوع از چیدمان، به این شکل است که در هر طبقه از ساختمان، المانی از مهاربند قرار می­ گیرد ولی طرز قرارگیری این مهاربندها به شکلی است که مجموعه مهاربندها خود یک مهاربند بزرگ‌ تر تشکیل می­ دهند.

 

چیدمان DiaGrid مهاربند عامل به وجود آمدن آپلیفت در ساختمان

سیستم سازه‌ای DiaGrid

 

چیدمان خاص در اتصال مهاربند جهت حذف آپلیفت

استفاده از چیدمان­ های خاص در اتصال مهاربند جهت حذف آپلیفت

 

در شکل فوق نیروهای ایجاد شده در هر یک المان­ ها نشان داده شده است. همان‌ طور که مشخص است، تحت بارهای جانبی، نیروهای ایجاد شده در المان­ ها به گونه ­ای است که اثر هم را خنثی می­کنند و کمترین اثر را بر روی گره دارند.

همان‌ طور که قبلاً نیز گفته شد، این نوع چیدمان معمولاً در ساختمان ­های بلند مرتبه به کار گرفته می ­شود. ولی مهندس طراح می­ تواند از نوع چیدمان الگو گرفته و با جابه­ جایی مهاربند ها در دهانه ­های مختلف، اثر مهاربند ها را توسط یکدیگر خنثی یا به حداقل برساند. ولی باید دقت کرد که این کار نیازمند مهارت و قضاوت مهندسی بالایی است؛ چراکه با جابه ­جا کردن مهاربند­ ها در دهانه­ های مختلف امکان ایجاد انواع نامنظمی ­ها از قبیل نامنظمی هندسی، نامنظمی قطع سیستم باربر جانبی، نامنظمی مقاومت جانبی و نامنظمی سختی جانبی وجود خواهد داشت.

 

  1. افزایش ضخامت صفحه‌ ستون (Base Plate) و افزایش تعداد بولت­ ها: در صورتی‌ که نتوان با استفاده از پنج روش اشاره ‌شده‌ ی قبلی نیروی بلندشدگی را کاهش داد، نیروی بلندشدگی ایجاد شده باید توسط المان­ های سازه تحمل گردد. از جمله‌ی این المان ­ها، صفحه ‌ستون است که می­توان با افزایش ضخامت صفحه ‌ستون (برای جلوگیری از جاری شدن آن در خمش) و افزایش تعداد بولت ­های ورق پای ستون، سازه را برای تحمل نیروی بلند شدگی مقاوم کرد. در طراحی­ ها حتماً باید دقت شود تا بولت­ ها، طول مهار کافی داشته باشند و به اندازه کافی در پی فرو رفته باشند.

توجه: در بعضی از منابع برای کاهش بلند شدگی، سنگین کردن کف­ های سازه نیز توصیه شده است. ولی دقت شود که این روش اصلاً مطلوب نیست و با افزایش وزن سازه، نیروی زلزله و برش پایه وارده بر سازه نیز افزایش پیدا خواهد کرد که در نتیجه‌ی آن، مقاطع بزرگ‌ تری طراحی خواهند شد که اقتصادی نیست.

 

 راهکار های کاهش نیروی بلندشدگی فونداسیون:

  1. افزایش ابعاد پی خصوصاً ضخامت پی
  2. خاک ‌ریزی روی پی
  3. تغییر نوع پی ( استفاده از پی­ های نواری و گسترده به جای پی­ های منفرد)
  4. استفاده از شمع
  5. استفاده از شمع ­های پدستالی (انباره ­ای یا کف ­پهن یا پافیلی)

لازم به ذکر است که مسلماً روش­ های اشاره شده در قسمت ستون‌ ها نیز در کاهش بلند شدگی پی تأثیر دارند.

 

ترکیب بارهای کنترل آپلیفت در ایتبس و سیف

برای کنترل نیروی uplift ستون ‌ها در آیین ­نامه ­ها ترکیب بار مشخصی معرفی نشده است، لذا برای کنترل بلندشدگی ستون ‌ها از همان ترکیب بار های متعارف طراحی استفاده می ­شود. ولی آنچه مسلم است این است که ترکیب باری که کمترین میزان نیروی ثقلی را داشته باشد، برای کنترل uplift بحرانی ­تر است که در ادامه کاملاً این موضوع روشن می‌شود.

ترکیب بارهای طراحی در سازه‌ های بتنی و فولادی و ترکیب بارهای تنش مجاز به ترتیب در بند های 6-2-3-2 و 6-2-3-3 و 6-2-3-4 مبحث ششم ویرایش 92 آورده شده‌اند.

 

ترکیب بار کنترل uplift

 

همان ‌طور که قبلاً نیز ذکر شد، در طراحی سازه بتنی به علت بار ثقلی زیاد و همچنین وجود قاب خمشی، احتمال بلند شدگی بسیار پایین است در عین ‌حال در کنترل ترکیب بار uplift شماره 3 (ترکیب بار های حدی بتنی) طبق شکل بالا به علت کمترین میزان بار ثقلی و بیشترین بار لرزه‌ ای هم‌ زمان، حاکم خواهد بود و کنترل آپلیفت در ایتبس برای ساختمان های بتنی، مشابه سازه فولادی خواهد بود که در ادامه بیان می‌شود.

در کنترل آپلیفت در ستون‌ های فولادی نیز ترکیب بار زیر به علت بار ثقلی کمتر حاکم می‌شود.

0.9D+E

در کنترل آپلیفت در پی، ترکیب بارهای تنش مجاز استفاده می‌شود که ترکیب بار تعیین‌ کننده uplift آن به صورت زیر است.

0.6D + 0.7E

  • توجه شود بلندشدگی پی زمانی تحت ترکیب بارهای غیر از آنچه بیان شد رخ می ­دهد؛ که یک طرف سازه نسبت به طرف دیگر آن بسیار سنگین باشد (مثل انبار شدن تجهیزات سنگین در گوشه­ هایی از ساختمان) یعنی خروج از مرکزیت محل اثر برآیند نیروهای ثقلی نسبت به مرکز سطح فونداسیون بسیار بزرگ باشد.
  • این ترکیب بارها نیز باید یک ‌بار در راستای X و بار دیگر برای راستای Y با در نظر گرفتن خروج از مرکزیت­ های تصادفی و واقعی به صورت جداگانه کنترل گردند. همچنین بار زلزله به صورت رفت و برگشتی است و باید به صورت مثبت و منفی لحاظ گردد. علاوه بر این ها بار زلزله باید به صورت 100-30 در نظر گرفته شود.

اثر مؤلفه قائم زلزله در ترکیب بارهای uplift

طبق بند 3-3-9 آئین ‌نامه 2800، نیروی مؤلفه قائم زلزله در حالت‌ های زیر باید به سازه اعمال شود:

1) ساختمان ‌هایی که در پهنه با خطر نسبی خیلی زیاد واقع ‌اند که در این حالت مؤلفه قائم زلزله به کل سازه وارد می‌شود.

2) تیرهایی که دهانه‌ ی بیشتر از 15 متر دارند.

3) تیرهایی که بار متمرکز قابل توجهی را تحمل می‌کنند.

4) بالکن‌ ها و پیش‌ آمدگی‌ هایی که به صورت طره ساخته شده ‌اند.

 

طبق آئین‌ نامه 2800، نیروی مؤلفه قائم از رابطه‌ی مقابل محاسبه می‌شود:

Fv = 0.6 AIWp

 

که در آن W، در مورد حالت اول از بین حالات بالا، « کل بار مرده» و در مورد باقی حالات «کل بار مرده+ کل سربار» می‌باشد.

*در سازه‌ های متداول معمولاً حالات  (1) و (4) حاکم خواهند شد که در اینجا هر دو حالت بالا و تغییرات ایجاد شده در ترکیب بار کنترل uplift، ناشی از اعمال نیروی مؤلفه‌ی قائم زلزله را بررسی خواهیم کرد.

 

حاکم بودن حالت اول) برای یک ساختمان در منطقه با خطر لرزه ‌خیزی بسیار زیاد که در آن A=0.35 و  همچنین ضریب اهمیت ساختمان برابر یک فرض می‌شود داریم:

کنترل نیروی آپلفیت در سازه

 

 

دیده می‌شود که‌ نیروی مؤلفه قائم زلزله به صورت ضریبی از بار مرده ساختمان در می‌ آید و از طرفی آئین‌ نامه در توضیحات بند 3-3-9 بیان می ‌دارد که نیروی قائم زلزله در هر دو جهت رو به بالا و رو به پائین به طور جداگانه به سازه اعمال شود. که در این مقاله، جهت بالا با علامت منفی و جهت پائین با علامت مثبت نشان داده می‌شود. بنابراین برای اصلاح ترکیب ‌بار لرزه ‌ای مربوط به کنترل آپلیفت (ترکیب ‌بار شماره 7 در بند 6-2-3-2 مبحث ششم که به روش ضرایب بار و مقاومت است) داریم:

 

ترکیب بار آپلیفت

 

 

از بین دو حالت بالا، حالت دوم در بلند شدگی بحرانی‌ تر است (چرا؟!)

از طرفی آئین ‌نامه 2800 در توضیحات انتهایی بند 3-3-9 در نظر گرفتن نیروی مؤلفه‌ی قائم زلزله رو به بالا (با علامت منفی در ترکیب بارها) در طراحی پی را ضروری ندانسته است (چرا؟!).

 

ضوابط آیین نامه 2800 در رابطه با ترکیب بار آپلیفت

 

در کنترل آپلیفت هرچه قدر مقدار بار مرده کوچک ‌تر باشد، مقدار نیروی مقاوم کاهش پیدا کرده و محافظه‌ کاری بیشتری در کنترل بلندشدگی صورت می‌گیرد.
پس در ترکیب ‌بار مربوط به کنترل آپلیفت، در نظر گرفتن نیروی مؤلفه قائم زلزله رو به بالا (با علامت منفی در ترکیب‌ بارها)، باعث کاهش بار ثقلی، بحرانی ‌تر شدن و محافظه کارانه ‌تر بودن کنترل uplift می‌شود. در نتیجه حالت دوم از بین دو حالت بالا بحرانی و در طراحی (و نه بلند شدگی) غالب است.

در مقابل برای بدست آوردن حالت ‌های بحرانی ترکیب ‌بار، ‌جهت طراحی اعضای سازه‌ ای و فونداسیون همین ساختمان، با در نظر گرفتن اثر نیروی مؤلفه‌ی قائم زلزله رو به بالا (منفی) و رو به پائین (مثبت)، در ترکیب ‌بار لرزه‌ای شماره 5 بند 6-2-3-2 مبحث ششم به روش LRFD داریم :

ترکیب بار نیروی آپلیفت بر اساس مبحث ششم

 

 

 

ترکیب ‌بار لرزه ‌ای بسط داده شده در بالا، مختص طراحی اجزاء سازه ‌ای است. در حالت اول، نیروی مؤلفه قائم زلزله باعث افزایش ضریب بار مرده و در حالت دوم باعث کاهش این ضریب شده است. با کمی دقت متوجه این موضوع می‌شویم که در طراحی اعضاء، هر چقدر ضریب بار مرده افزایش یابد، اعضاء مورد نظر تحت نیروهای بزرگ ‌تر و شرایط بحرانی ‌تری قرار گرفته و طراحی می‌شوند.

بنابراین حالت اول از بین دو حالت بالا در طراحی غالب می‌شود. توضیحات ارائه شده، در مورد طراحی پی نیز صدق می‌کند و به همین علت آئین‌ نامه در نظر گرفتن اثر رو به بالای مؤلفه قائم زلزله در طراحی پی را ضروری نمی‌داند چرا که باعث کاهش مقدار بار ثقلی می‌شود.

به ‌طورکلی می‌توان گفت در بخش کنترل نیروی uplift، اثر کاهنده‌ ی مؤلفه قائم زلزله روی بارهای ثقلی و در بخش طراحی اعضاء، اثر افزاینده نیروی مؤلفه قائم زلزله روی بارهای ثقلی لحاظ می‌شود. بنابراین از بین چهار حالت ترکیب‌ بار لرزه ‌ای بدست آمده در فوق، دو ترکیب ‌بار زیر به عنوان ترکیب ‌بارهای بحرانی ملاک طراحی خواهند بود.

ترکیب بار بحرانی نیروی uplift

 

 

 

یکی دیگر از حالاتی که در سازه‌ های معمول پیش می‌آید وجود ساختمان در پهنه با خطر نسبی خیلی زیاد و هم ‌زمان وجود طره در سازه است که در این حالت علاوه بر اعمال نیروی مؤلفه قائم زلزله به کل سازه، این نیرو به طره ‌ها نیز به صورت مضاعف وارد می‌شود، از این ‌رو به ترکیب ‌بارهای بحرانی بدست آمده از مرحله‌ی قبل، نیروی مؤلفه قائم زلزله اعمالی به طره‌ ها که با EZ نشان داده می‌شود اضافه خواهد شد:

ترکیب بار های بحرانی نیروی آپلیفت در سازه

 

 

 

* دقت کنید که با توجه به نکته گفته شده، در ترکیب ‌بار اول که مربوط به طراحی اعضاء است، اثر افزاینده مؤلفه قائم (با علامت مثبت) و در ترکیب ‌بار دوم که مختص کنترل بلندشدگی است، اثر کاهنده نیروی مؤلفه قائم وارده به طره‌ ها روی بار ثقلی در نظر گرفته شده است.

* در آخر گفتنی است که در نظر گرفتن همه‌ی چهار حالت ترکیب ‌بار بالا که حاصل بسط دو ترکیب بار لرزه‌ای شماره 5 و 7 مبحث ششم است، در نرم ‌افزارهایی مانند sap،  ETABS و…، خطایی در روند طراحی ایجاد نکرده و موارد گفته شده در جهت تشخیص ترکیب ‌بارهای بحرانی و در نتیجه کاهش تعداد ترکیب ‌بارهای وارده در نرم‌ افزارها و جلوگیری از اضافه‌کاری مهندسین است.

*با توجه به توضیحات بالا، در مواردی که A= 0.35 است و به جای ترکیب بار  0.9D +E -EZ از ترکیب 0.69D+E-EZ برای حذف اثر کاهندگی بار مرده، استفاده شده است، باید ترکیب بارهای ارسال شده از ETABS اصلاح شوند؛ برای مثال، ضمن حذف اثر کاهندگی زلزله رو به بالا در مقدار تنش زیر پی، ترکیب بار 0.69D+E-EZ به ترکیب بار 0.9D+E تبدیل شده و اثر افزایشی بار مرده در مقدار تنش به طور کامل لحاظ می‌شود.

 کنترل آپلیفت پی با استفاده از تحلیل دینامیکی

  • هم زلزله استاتیکی و هم دینامیکی را می‌توان به SAFE  ارسال و طراحی فونداسیون را انجام داد. منتها در مواردی که بلند شدگی فونداسیون (برکَنش) داشته باشیم (حتی اگر جزئی باشد) طبق توصیه شرکت CSI  بهتر است که در آنالیز و طراحی پی از زلزله دینامیکی طیفی (SPEC)  استفاده نکنیم زیرا این تحلیل دارای ماهیت فرمول‌ بندی خطی سازه است و طراحی پی و کنترل خاک با زلزله استاتیکی (با ترکیب بارهای غیرخطی) انجام شود.

متن توصیه CSI  :

For foundation analysis and design, nonlinear uplift cases may not be converted from spectrum combinations because response spectrum analysis is a linear formulation. As an alternative, spectrum story forces may be applied within ETABS manually as a lateral load case, then response may be exported to SAFE for foundation design (CSI- Knowledge Base).

پیش از تشریح گام بندی نحوه ساخت زلزله استاتیکی ِ معادل ِ زلزله‌ی دینامیکی، لازم است بدانید که برخی از طراحان به نتایج دریفت حاصل از زلزله دینامیکی اعتماد ندارند. این مسئله در ورژن­ های پایین ایتبس، به خصوص در ETABS 9  که بیشتر خروجی‌ها (به جای drift) به صورت displacement هستند، بحرانی ‌تر است. از همین رو مهندسین طراح ترجیح می‌دهند مستقیماً از زلزله دینامیکی استفاده نکنند و یا در برخی موارد خاص همچون زمانی که طراح (جهت استفاده از تخفیف ۱۰ یا ۱۵ درصدی بار زلزله در همپایه ‌سازی) اصرار به استفاده از زلزله دینامیکی داشته باشد، می‌تواند ابتدا در ایتبس زلزله‌ های استاتیکی (از نوع user load) و بر اساس توزیع دینامیکی بسازد سپس طراحی را انجام دهد. لازم به ذکر است این کار به علت تغییر ماهیت نوع بار و در نظر گرفته نشدن اثر سختی در زمان تناوب، دارای خطا در طراحی سازه است و توصیه نمی‌شود، در ورژن ­های جدید ایتبس این مشکل رفع شده و فقط کافی است برای کنترل تنش‌ها در Safe این تعریف بار استاتیکی صورت گیرد.

 

نکات کنترل آپلیفت در ایتبس با روش تحلیل استاتیکی

همان‌ طور که قبلاً گفته شد، بنا به توصیه CSI بهتر است در صورت وجود Uplift، کنترل آپلیفت در ایتبس با نیروهای به دست آمده از تحلیل دینامیکی طیفی صورت نگیرد و به جای آن از نیروهای تحلیل استاتیکی استفاده شود.ولی می­ دانیم که در صورت استفاده از نیروهای تحلیل استاتیکی، به ‌احتمال‌ زیاد شدت نیروها افزایش خواهد یافت. لذا سؤالی که پیش می ­آید این است که چگونه از تخفیف ­های تحلیل دینامیکی طیفی استفاده کنیم؟بهتر این است که بعد از اتمام تحلیل و طراحی سازه مورد نظر تحت تحلیل دینامیکی، نسخه جدید را Save as گرفته و این مراحل را در فایل جداگانه ­ای انجام داد تا فایل طراحی سازه دست نخورده باقی بماند. در نسخه جدید از فایل ETABS بعد از تحلیل سازه به ترتیب وارد منوهای Display، Show Tables، Tables، Analysis، Results، Structure Results و Story Forces شده و برش طبقات را قرائت می­کنیم:

 

کنترل آپلیفت در ایتبس

 

در پنجره باز شده، از فیلد Load Case⁄Combo بارهای دینامیکی طیفی مورد نظر و از فیلد Location گزینه Bottom را انتخاب می­ کنیم. به‌ عنوان‌ مثال، در پنجره زیر SX نام مربوط به باره دینامیکی طیفی در راستای X و بدون خروج از مرکزیت است و برش طبقات تحت این الگوی بار را می ­توان در پنجره زیر مشاهده کرد:

 

کنترل Uplift در Etabs

 

از آنجایی‌ که نیروهای زلزله دینامیکی می ­باشند، مشاهده می ­شود که الگوی بار در راستای X، علاوه بر ایجاد برش در راستای X، منجر به ایجاد برش در راستای Y نیز شده ­اند و برای محاسبات دقیق ­تر باید این برش­ ها و در نتیجه نیروهای مربوط به آن­ ها را نیز در نظر گرفت. لذا برای محاسبه نیروهای وارد بر هر دیافراگم روی پنجره مربوط به Story Forces راست کلیک کرده و سپس گزینه Export to Excel را انتخاب می ­کنیم. در فایل Excel باز شده، با استفاده از برش طبقات، نیروهای وارد بر هر دیافراگم را محاسبه می­ کنیم:

 

نیروی آپلیفت در etabs

 

حال از منوی Define گزینه Load Patterns را انتخاب کرده و در پنجره باز شده، الگوهای بار لرزه ­ای جدیدی از نوع User Loads تعریف می ­کنیم:

 

نحوه ی کنترل آپلیفت در ایتبس

 

با انتخاب الگوی بار جدید و سپس گزینه Modify Lateral Load، در پنجره باز شده، نیروهای به دست آمده را وارد می­ کنیم:

فقط باید توجه داشت که در صورتی‌ که الگوی بار مربوط به بار با خروج از مرکزیت است، باید مقدار آن را نیز در قسمت مربوطه وارد کرد:

 

نحوه کنترل بلندشدگی در ایتبس

 

در طراحی خود پی و کنترل آن می‌توان از زلزله دینامیکی انتقال یافته به نرم‌افزار safe استفاده نمود و فقط برای کنترل تنش زیر پی از الگوی بار شرح داده شده استفاده نمود.

اما اگر بخواهیم از این بارهای جدید برای طراحی پی استفاده کنیم (که توصیه نمی‌کنیم) باید ترکیب بارها اصلاح شده و به جای الگوهای بار لرزه‌ای دینامیکی طیفی، از این الگوهای بار استفاده کرد. با توجه به این که بارهای تعریف‌ شده، بارهایی استاتیکی می­ باشند، بارهای جدید به صورت رفت و برگشتی اعمال نخواهد شد. ولی به عنوان یک پیشنهاد می­توان از روش زیر برای کاهش تعداد الگوهای باری که اضافه خواهند شد، استفاده کرد.

از منوی Define می­ توان گزینه Load Cases را انتخاب کرد و سپس با انتخاب  مربوط به بار دینامیکی طیفی و سپس کلیک روی گزینه modify/show case وارد پنجره مورد نظر شد.

 

ترکیب بار دینامیکی طیفی برای کنترل آپلیفت در پی

 

سپس در پنجره باز شده تغییرات لازم را به صورت زیر باید اعمال کرد تا case مربوط به بار دینامیکی طیفی که در ترکیب بارها از آن استفاده شده، از بار لرزه ­ای User Load استفاده کند.

 

uplift در ایتبس

 

کنترل آپلیفت در ایتبس به صورت کاملا کاربردی و تصویری

برای کنترل آپلیفت در ایتبس لازم به ذکر است که روش محاسبه نیروهای آپلیفت فقط در کنترل اینکه بلندشدگی می‌تواند برای اتصال ستون به پی مشکل‌ ساز باشد یا نه، کاربرد دارد، زیرا نرم ‌افزار ایتبس به صورت خودکار مقطع ستون ‌ها را طوری طراحی می‌کند که تحت این ترکیب بار بحرانی نیز پاسخگو باشد و نیازی به کنترل مقطع ستون تحت این بارها نیست.
برای یادگیری روش مورد نظر سازه زیر را در نظر بگیرید:

گام به گام کنترل آپلیفت ساختمان در ایتبس

 

می­خواهیم مقادیر نیرو­های آپلیفت در تکیه­ گاه­ های ستون‌ ها را قرائت کنیم. لذا بعد از تعریف انواع الگو­های بار اعم از بار مرده، زنده، زلزله و … و سپس تخصیص مقادیر هریک از آن ­ها روی المان ­های سازه، گزینه Load Combinations را از منوی Define انتخاب کرده و تمامی ترکیب بارهای مورد نظر را تعریف می ­کنیم (ترکیبات بارهای اصلی سازه به علت پیچیدگی زیاد و اعمال اثرات خروج از مرکزیت، ضریب نامعینی، ضریب افزایش مقاومت، اثر 100-30 و … در این بخش آورده نشده است)

در نهایت بعد از ساخت همه ترکیب بارهای طراحی، باید توسط تمامی ترکیب بارها یک Envelope  ایجاد کرد تا بتوان مقادیر حداکثر و حداقل نیروی برکنشی که توسط ترکیب بارها ایجاد می ­شود را قرائت کرد. Envelope از همان پنجره ایجاد ترکیب بارها ایجاد می ­شود. لذا روی Add New Combo کلیک می­ کنیم تا Envelope مورد نظر را ایجاد کنیم:

 

ترکیب بار uplift

 

در پنجره باز شده از قسمت Combination Type گزینه Envelope را انتخاب کرده و سپس تمامی ترکیب بار ها را با ضریب یک اضافه می­ کنیم:

 

ترکیب بار آپلیفت در ایتبس

 

در نهایت مدل مورد نظر را تحلیل می­ کنیم.

در ادامه از قسمت نوار ابزار بالا و یا منوی View⟹ Set Plan View پایین­ ترین تراز (محل اتصال ستون‌ ها به پی) را انتخاب کرده، سپس گره­ های مربوط به انتهای ستون‌ها را انتخاب می­ کنیم:

وارد منوی Display⟹Show Tables شده و سپس به ترتیب وارد گزینه­ های Analysis، Results، Reactions و Joint Reactions شده و گزینه Joint Reactions را انتخاب می­ کنیم و در نهایت روی گزینه OK کلیک می ­کنیم:

 

کنترل uplift در etabs

 

در پنجره بازه شده روی Label ستون Load  Case⁄Combo کلیک کرده و Envelope ایجاد شده در مرحله قبل را انتخاب می­ کنیم. در نهایت نیروهای با مقادیر منفی در ستون FZ برابر نیروی بلند شدگی ستون خواهد بود.

 

کنترل آپلیفت در ستون

 

در نهایت با انتخاب گزینه Set Display Option از منوی View و یا نوار ابزار فوقانی می ­توان گزینه Label های مربوط به گره ­ها را فعال کرده و ستون­ های مورد نظر را مشخص کرد.

 

بلندشدگی ستون

 

نحوه ی کنترل آپلیفت در سیف

در صورت استفاده از تحلیل خطی طبق بند 7-4-5-1-8 مبحث هفتم مقررات ملی ساختمان ایران (پی و پی­ سازی) در کنترل تنش­ های زیر پی باید توجه داشت که هیچ نقطه­ ای از پی نباید دچار کشش شود (حداقل تنش=0) مگر آنکه آن بخش از کشش توسط المان­ هایی مثل شمع، ریز شمع یا مهارها تحمل شود.

در صورت انجام تحلیل غیرخطی طبق بند 9-20-4-2-3 مبحث نهم مقررات ملی ساختمان ایران (طرح و اجرای ساختمان­ های بتن­ آرمه) در شالوده ­های منفرد و گسترده، توزیع فشار خاک می ­تواند به نحوی باشد که در قسمتی از آن فشار روی خاک به صفر برسد، مشروط بر آنکه طول این قسمت در هیچ امتداد از یک‌ چهارم بعد شالوده در آن امتداد تجاوز نکند. (یعنی حداکثر «یک ‌چهارم» بعد شالوده می‌تواند تحت تنش صفر قرار گیرد.)

به ‌عنوان‌ مثال فونداسیون زیر را در نظر بگیرید:

بلندشدگی فونداسیون

 

 آیا امکان بلندشدگی (آپلیفت) پی وجود دارد یا خیر؟

همه ترکیبات بار کنترل تنش خاک زیر پی (ترکیبات تنش مجاز طبق بند 4-2-3-6 مبحث ششم) را تعریف کرده و یک پوش (ماکزیمم مقدار یا مینیمم مقدار) از آن ایجاد می‌کنیم.
در نظر داشته باشید می‌توانید هم تحت ترکیب باری که بیشترین اثر uplift در سازه  را دارد (0.6D+0.7E) کنترل را انجام دهید هم ترکیب بار پوش، زیرا در هر دو حالت نرم ‌افزار حالت بحرانی را در نظر می‌گیرد (در ترکیب بار پوش به صورت خودکار و در ترکیب بار بحرانی به صورت دستی)

در نرم­ افزار SAFE نیز وارد منوی Define⟹Load Combinations شده و ترکیب بارهای مورد نظر را ایجاد می­ کنیم و سپس به کمک همه ترکیب بارهای ایجاد شده یک Envelope برای مشاهده تنش خاک ایجاد می­ کنیم.

 

آپلیفت فونداسیون

 

در نهایت مدل مورد نظر را تحلیل می ­کنیم و سپس وارد منوی زیر می ­شویم:

 

کنترل آپلیفت در سیف

 

در پنجره باز شده، Envelope مورد نظر را انتخاب کرده و سپس گزینه Max را انتخاب می­ کنیم و در ادامه بر روی گزینه Apply کلیک می ­کنیم. در قسمت پایین صفحه می ­توان حداکثر مقادیر را مشاهده کنیم که در صورت مثبت بودن فشار، آپلیفت رخ داده است (توجه داشته باشید ما از ترکیبات بار خطی استفاده نمودیم برای همین نباید در هیچ نقطه‌ای از پی تنش مثبت داشته باشیم) در ادامه بیان می‌شود که چطور می‌توانیم از ترکیبات غیرخطی و تخفیف آیین ‌نامه استفاده کنید.

 

uplift در safe

 

 

کنترل آپلیفت در safe

 

 

با توجه به این که بیشترین تنش موجود در خاک منفی است (2.612- تن بر مترمربع)، پس کل خاک زیر پی در فشار است.

مشاهده می­ شود که در مدل بررسی شده بلند شدگی رخ نداده است و در تمام خاک زیر سطح فونداسیون، خاک در فشار است.

در صورتی‌ که در بعضی نقاط عدد مثبت مشاهده شد نشان ‌دهنده این است که خاک به کشش افتاده که این مورد به علت اینکه خاک مقاومت کششی ندارد نادرست است و باید کاری کنید در این نقاط تنش به صورت خودکار صفر در نظر گرفته شود و بر این اساس طراحی را انجام دهیم.

کنترل تنش خاک زیر پی با استفاده از تحلیل غیر خطی

چرا باید در نرم‌ افزار سیف از ترکیبات بار غیرخطی برای کنترل تنش زیر پی و آپلیفت استفاده کرد؟

در اغلب فرضیات طراحی، خاک به صورت ماده ‌ای با رفتار صرفاً فشاری در نظر گرفته می‌شود. در نرم‌افزار SAFE ، سختی خاک زیر پی به صورت تکیه‌گاه با فنرهای قائم معادل می‌شود.

 

کنترل بلند شدگی در پی

 

اگر در نقطه ‌ای از پی، خاک زیر آن به کشش بیافتد (فنرهای معادل کشیده شده و در آن‌ ها تنش مثبت ایجاد می‌شود) که برخلاف فرضیات طراحی ماست، لذا برای رفع این نقیصه حتماً باید آنالیز غیرخطی انجام داده تا فنرهای کششی حذف ‌شده و در نقاطی که کشش داریم، مقدار تنش به صفر برسد.  طبق بند زیر از مبحث هفتم مقررات ملی ساختمان اجازه نداریم در زیر پی کشش داشته باشیم و در تمام نقاطی که دچار بلندشدگی می‌شوند، مقدار تنش باید صفر باشد:

 

ضوابط آپلیفت فونداسیون در آیین نامه

 

در صورت انجام آنالیز غیرخطی،  طبق بند زیر از مبحث نهم مقررات ملی ساختمان، فونداسیون در «حداکثر یک ‌چهارم» بعد خود می‌تواند تحت تنش صفر قرار گیرد:

 

ضوابط uplift در آیین نامه

 

در صورتی‌که به هر دلیلی نخواهیم از آنالیز غیرخطی استفاده کنیم، باید با در نظرگیری تدابیر خاص (از قبیل افزایش ضخامت پی و …) تنش کششی را حذف کنیم و یا در نقاط با تنش کششی، از شمع استفاده کنیم.
ولی در صورتی‌که بخواهیم از تخفیف ­های آیین ­نامه بهره ببریم و یک‌ چهارم از بعد پی اجازه آپلیفت دهیم، باید از آنالیز غیرخطی استفاده کنیم.
برای تحلیل غیرخطی لازم است که Load Case هایی از نوع غیرخطی ایجاد کنیم که کاری زمان‌ بر است. خوشبختانه در نرم ­افزار SAFE این امکان فراهم آمده تا ترکیب بارهای مورد نظر را به ترکیب بارهای غیرخطی تبدیل کنیم. برای این کار کافی است از منوی Define گزینه Convert Combination to Nonlinear Uplift Cases را انتخاب کرده و سپس ترکیب بارهای مورد نظر را انتخاب کنیم.

 

کنترل uplift در safe

 

با ورود به منوی Define⟹Load Cases، مشاهده خواهیم کرد به انتهای نام هر یک از ترکیب بارها NL اضافه شده است. با باز کردن یکی از این Load Cases می­توان ترکیب بار وارد شده را ملاحظه کرد. علاوه بر این باید کنترل کرد که گزینه Nonlnear) Allow Uplift) فعال باشد.

 

مراحل کنترل آپلیفت در سیف

 

در نهایت مدل دوباره باید تحلیل و مراحل قبلی طی شود و در صورت وجود آپلیفت باید بررسی شود که آیا در یک‌ چهارم بعد پی رخ داده یا خیر؟

نکته آخر این که درصورتی‌ که uplift را طبق آیین­ نامه بپذیریم و پی دارای بلند شدگی باشد، برای طراحی پی نیز باید از ترکیب بارهای غیرخطی استفاده کنیم. یعنی مانند روش توضیح داده شده ترکیب بارهای طراحی نیز Load Case های غیرخطی تبدیل شوند.

نتیجه گیری

در عرف طراحی قبل از این که وارد سیف شویم برای طراحی پی، ابتدا در ایتبس نیروهای fz نقاط کف را مشاهده کرده تا مقادیر نیروی آپلیفت بیشتر از  منفی 20 تا منفی ۳۰ تن نباشند، در این حالت با زیاد تر کردن وزن پی و … می‌شود مشکل بلندشدگی در ستون را رفع کرد تا باعث uplift در خاک زیر پی نشود.

اما اگر مقدار آپلیفت در ستون‌ ها از ۳۰ تن بیشتر باشد باید در طراحی ایتبس تجدید نظر کنیم:

تعداد دهانه ‌های مهاربندی را بیشتر کنیم

طول دیوار برشی را بیشتر کرده و جانمایی‌ شان را بهتر کنیم و …

و اگر همه این‌ ها بازهم جواب نداد باید برویم سراغ قاب خمشی کردن طرح، زیرا احتمالاً آن‌ قدر محدودیت دهانه، تعداد و طول دهانه مهاربندی داشته ‌ایم که uplift زیاد شده است.

اگر تغییر قاب نیز ممکن نبود به عنوان راه‌ حل نهایی از پی گسترده یا شمع در طراحی پی استفاده می‌نماییم.

 

منابع

  1. مبحث نهم مقررات ملی چاپ 92
  2. مبحث هفتم مقررات ملی چاپ 92
  3. استاندارد 2800 ویرایش چهارم
  4. CSI- Knowledge Base

 

 


 

خرید لينک هاي دانلود

دانلود رایگان اعضای ویژه

دانلود رایگان این آموزش و ده ها آموزش تخصصی دیگر به ازای پرداخت فقط 29 هزار تومان (+ اطلاعات بیشتر)

خرید با اعتبار سایت به ازای پرداخت فقط 2 هزار تومان

دانلود و ذخیره فقط همین آموزش ( + عضو شوید و یا وارد شوید !)

دانلود سریع و بدون نیاز به عضویت به ازای پرداخت فقط 2 هزار تومان

پیش از همه باخبر شوید!

تعداد علاقه‌مندانی که تاکنون عضو خبرنامه ما شده‌اند: 11,561 نفر

تفاوت اصلی خبرنامه ایمیلی سبزسازه با سایر خبرنامه ها نوآورانه و بروز بودن آن است ، ما تنها تازه ترین های آموزشی ، تخفیف ها و جشنواره ها و ... مورد علاقه شما را هر هفته به ایمیل تان ارسال می کنیم

نگران نباشید، ما هم مثل شما از ایمیل های تبلیغاتی متنفریم ، خاطر شما را نخواهیم آزرد!

تولید کنندگان آموزش
ارسال نظرات
نظرات کاربران
  1. علی محمدی

    با سلام بنده در سیف فونداسیون نواری رو مدل کردم دست آخر که میخوام ترکیب بارها رو به غیر خطی کانورت کنم انتخابشون که میکنم و کانورت رو میزنم پیغام میده فلان تعداد انتخاب و صفر کومبو کانورت، میخام بدونم دلیل اینکه کانورت نمیشن به غیر خطی چیه سیف من ۲۰۱۴ است ممنون

    پاسخ دهید

  2. سعید کاویان‌پور

    سلام. احتمالا شما در هنگام ساخت ترکیب بارها اونها رو به حالت دستی تغییر ندادید.

    پاسخ دهید

  3. علی محمدی

    ممنون از پاسخ شما
    منظور شما رو درست متوجه نشدم ولی ترکیب بارهای طراحی که از ایتبس اومده و ترکیب بارهای کنترل تنش زیر پی که دستی وارد کردم و حالا که میخام اینارو برای حظف کشش به صورت غیر خطی تعریف کنم در گزینه مربوط به کانورت ترکیب بارها که در سیف موجود است همه ترکیب بارها رو انتخاب میکنم و گزینه کانورت رو میزنم پیغام میده که مثلا تعداد ۵۰ کومبو انتخاب و صفر کومبو کانورت شده
    میخاستم دلیل اینکه کانورت نمیشن رو بدونم
    با تشکر

    پاسخ دهید

  4. سعید کاویان‌پور

    این مورد هم میتونه عامل این قضیه باشه: هیچکونه لود کیس خطی ندارید که توی ترکیبات بار اومده باشه، یعنی قبلا در لود کیس ها، همه رو غیرخطی کردید

    پاسخ دهید

  5. علی ماهان

    سلام
    دم شما گرم
    خیلی خوب و نسبتا کامل
    خسته نباشید و موفق باشید!

    پاسخ دهید

  6. mmpsaze

    سلام
    مهندس اونجا که FX رو ساختیم تکلیف FY چی شد؟؟
    FX رو با خروج از مرکزیت مثبت و منفی وارد کنیم؟؟ یعنی دو بار تعریف کنیم؟
    در LOAD CASES فقط SX رو اصلاح کنیم؟ تکلیف SPXP (با خروج از مرکزیت) چی میشه؟

    پاسخ دهید

  7. سعید کاویان‌پور

    سلام. مراحل کار به عنوان نمونه بود و باید برای Fy هم ترکیبات بار استاتیکی رو بسازیم.
    برای تبدیل کل الگوهای بار دینامیکی هم باید هم برای بارهای دارای خروج از مرکزیت و هم بدون خروج از مرکزیت و در دو جهت x و y این کار را انجام دهید.

    پاسخ دهید

  8. mmpsaze

    سلام
    مقاله آپلیفت رو چطوری دانلود کنم؟

    پاسخ دهید

  9. سعید کاویان‌پور

    سلام مهندس عزیز. مقاله کنترل آپلیفت در ساختمان در حال تکمیل و اصلاحه و تا یکی دو روز دیگه قابل دانلود خواهد بود.

    پاسخ دهید

فقط کافیست ایمیلتان را وارد کنید

در کمتر از 5 ثانیه اطلاعاتتان را وارد کنید و 3 ایبوک طراحی سازه بتنی در ایتبس را به همراه هدیه ویژه آن در ایمیلتان دریافت کنید
برایم ایمیل شود
نگران نباشید ایمیل های مزاحم نمی فرستیم
close-link